Untitled III

Part I - Back Home

 Πίσω στο σπίτι. Οι μέρες των καλοκαιρινών διακοπών ήταν εξαιρετικά βαρετές, αδιάφορες και εν μέρει αποπνικτικές. Υπήρχαν βέβαια δυο, τρία  θετικά στοιχεία στην όλη υπόθεση, όπως η επανένωση μετά από έναν ολόκληρο χρόνο με την γιαγιάκα μου - την καλύτερη σε ολόκληρο τον κόσμο! Και φυσικά ήδη μου λείπει το καθαρό φως, το δροσερό αεράκι, μα κυρίως οι άνθρωποι.. Η επιστροφή, όμως, στην Θεσσαλονίκη υπήρξε εξίσου καταθλιπτική.

Part II - Moving Out...

 Αν και τα πάντα στην πόλη παραμένουν ίδια, κάτι έχει αλλάξει. Όσο έλειπα ξεκίνησε η μετακόμιση της μαμάς μου. Έτσι, βρήκα το -άλλοτε δείγμα υπερκαταναλωτισμού- σπίτι μας μισοάδειο. Ηλεκτρικές συσκευές λείπουν, ορισμένα δωμάτια δεν έχουν καν λάμπες και τα χιλιάδες μπουκαλάκια που κατέκλυζαν το μπάνιο μας έχουν εξαφανιστεί. Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν συμπάθησα αυτό το σπίτι. Όμως εκεί μέσα έχω περάσει 6 χρόνια από την ζωή μου, τα πιο δύσκολα και ίσως πιο σημαντικά, αυτά που θα θυμάμαι για πάντα και δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεχάσω. Κι όσο κι αν δεν μου αρέσει η πλειοψηφία των αναμνήσεων από αυτό, είναι ένα σπίτι που τελικά αγάπησα, και δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Και σε λίγες μέρες δεν θα είναι πια το σπίτι μου, δεν θα μπορώ να μπω μέσα. Θα μπορώ μόνο να το χαζεύω απ' τον δρόμο... 

 Part III - Mr. Lonely

 Αν και μου έλειψε η πόλη μου, έχω αρχίσει να νιώθω ότι με πνίγει. Όλοι και όλα απομακρύνονται και δεν ξέρω τι να κάνω. Όλα φαντάζουν πιο σκοτεινά πια κι εγώ δεν έχω κανέναν. Αλήθεια, δεν νιώθω -απλά- έτσι, έτσι είναι. Είμαι μόνος μου. Δεν έχω κανέναν στην πραγματικότητα. Κανέναν που να μπορώ να μιλήσω, να εμπιστευτώ, να αγγίξω. Και γιατί το γράφω εδώ; Ίσως επειδή νιώθω καλύτερα με το να ξέρω ότι κάπου, κάποιος ξέρει για 'μένα, ακόμη κι αν δεν με έχει δει, δεν με έχει ακούσει, δεν με έχει αισθανθεί.

* Σιγά σιγά βγαίνουν και οι βάσεις. Δεν ξέρω πια αν αυτό είναι καλό ή κακό. Δεν ξέρω αν χαίρομαι ή όχι. Θα δείξει...

Untitled II

Part I - Happy Days Are Here Again!

 Τελικά, πολύ κακό για το τίποτα. Τα -θετικά- αποτελέσματα έχουν βγει εδώ και έναν περίπου μήνα, το μηχανογραφικό έχει ήδη σταλεί και η ηρεμία στο σπιτικό μας έχει αποκατασταθεί! Απομένει μόνο ένα μικρό κομμάτι για να ολοκληρωθεί αυτή η απίστευτη φετινή περιπέτεια, αυτό της ανακοίνωσης των βάσεων..! Υπομονή λοιπόν για ακόμη έναν μήνα...

 Έχω απομακρυνθεί λίγο από το blogging, γεγονός που ποτέ όμως δεν ήταν πρόθεση μου, ειδικά τώρα, λίγο πριν την ολοκλήρωση του κύκλου αυτού του blog - ημερολογίου. Αλλά έχουν γίνει τόσα πολλά αυτόν τον ένα μήνα απουσίας, τα οποία με κράτησαν μακριά... 

 Πάντως το ζήτημα είναι πως -σχεδόν- όλα είναι καλά!

Part II - Back To Black...

 Δυο όμορφες εβδομάδες. Πραγματικά πολύ όμορφες. Ένα απαίσιο βράδυ που τις κατασπάραξε, τις έκανε κομμάτια, τις διέγραψε. Το προσπάθησα ξανά, όπως είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πριν από έναν χρόνο. Προσπάθησα! Αλήθεια προσπάθησα για το καλύτερο, αλλά δεν τα κατάφερα...
 Τελικά το κυνήγι της ευτυχίας δεν είναι για 'μένα. Δεν κάνω εγώ γι' αυτό, δεν τα καταφέρνω. Ίσως κάτι τρέχει με 'μένα. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση.
 Όπως κι αν έχει, δεν νομίζω πως γίνεται τίποτα πια. Το γυαλί ράγισε για πολλοστή φορά. Η πληγή ξανάνοιξε, μα θα επουλωθεί. Π ρ έ π ε ι  να επουλωθεί. Και αργά ή γρήγορα, θα είναι και πάλι όοολα καλά.

Part III - 22 Days Of Summer

 Μόνο 22 μέρες καλοκαιριού για φέτος! Μου έλειψε το νησάκι μου και θέλω πολύ να επιστρέψω, ακόμη και για τόοοσο λίγο φέτος. Αύριο φεύγω και δυστυχώς η απουσία μου από εδώ θα πάρει παράταση. Είναι όμως μια καλή ευκαιρία να βρεθώ με ανθρώπους που αγαπώ και μου έχουν λείψει αφάνταστα όπως η απίθανη γιαγιάκα μου, να αδειάσω το μυαλό μου και να σκεφτώ ορισμένα πράγματα και φυσικά να συνειδητοποιήσω τις μεγάλες αλλαγές που θα έρθουν σύντομα στην ζωή μου.
 Θα τα ξαναπούμε το συντομότερο δυνατό λοιπόν! Να περάσετε τέλεια ό,τι κι αν κάνετε! :)